اگر یک نفر نابینا و ناشنوا متولد شود، به چه زبانی فکر می کند؟
تفکر لزوما متکی به زبان نیست، یا دست کم متکی به زبانی متعارف که قابل تکلم باشد. ما می توانیم از طریق تصور کردن مناظر و تصاویر، الگوهای سه بعدی، ژست های بدنی، را

آکاایران: تفکر لزوما متکی به زبان نیست، یا دست کم متکی به زبانی متعارف که قابل تکلم باشد. ما می توانیم از طریق تصور کردن مناظر و تصاویر، الگوهای سه بعدی، ژست های بدنی، حرکات سر و دست، هیجانات احساسی و هرچیز دیگری که به جز زبان تجربه کرده ایم، تفکر کنیم. پستانداران دیگر و پرندگان نیز احتمالاً به همین شکل تفکر می کنند، به ویژه جانورانی که برای کارهای خود نقشه می کشند و برنامه ریزی می کنند، با نوعی تفکر غیرزبانی این کار را انجام می دهند و حتی خواب می بینند. ناشنوایانی که از زبان اشاره استفاده می کنند از زبانی مانند بقیه انسان ها برای تفکر استفاده می کنند، با این تفاوت که موقع تفکر به جای اندیشیدن به صداها و واژه ها، به حرکات دست فکر می کنند.

هنر

 

اگر کودکی ناشنوا و نابینا باشد و هرگز با هیچ نشانه ای از زبان آشنا نشود، ناچار است برای تفکر به محتوای ساده تر ذهن اش (که ممکن است شامل احساسات و هیجانات، بوها، علائم لمسی… شود) اکتفا کند. البته این بچه ها اغلب از طریق نوع خاصی از زبان اشاره لمسی با زبان آشنا می شوند. مشهورترین نمونه چنین کودکانی هلن کلر بود که در ۱۹ ماهگی نابینا و ناشنوا شد. معلم او کلمات را کف دست او می نوشت و هلن کلر به این ترتیب آن چنان در توانایی های زبانی پیش رفت که به یک نویسنده و فعال سیاسی تبدیل شد، در حالی که تنها از طریق لمس با جهان خارج ارتباط برقرار می کرد. بی شک سطح پیشرفت در توانایی های زبانی مهم ترین شاخصی است که در توانایی های ذهنی و اجتماعی بشر تأثیرگذار است و به همین دلیل نه تنها آموزش کودکان کم توان، بلکه آموزش کودکان معمولی نیز اگر جدی گرفته نشود و توانایی های زبانی به اندازه کافی پیشرفت نکند، جامعه پر می شود از انسان هایی که توانایی تفکر منطقی، ارتباط مناسب و تعامل با دیگران را ندارند.

 

منبع :  weaere.ir

منبع : بخش اطلاعات عمومی آکاایران
برچسب :