آسیب‌شناسی جامعه اطلاعاتی آمریکا
یک اندیشکده آمریکایی در گزارشی با اشاره به انفعال نهادهای اطلاعاتی آمریکا در قبال تحولات خاورمیانه به آسیب‌شناسی جامعه اطلاعاتی در ایالات متحده پرداخت.

آسیب‌شناسی جامعه اطلاعاتی آمریکا در سایه تحولات خاورمیانه


یک اندیشکده آمریکایی در گزارشی با اشاره به انفعال نهادهای اطلاعاتی آمریکا در قبال تحولات خاورمیانه به آسیب‌شناسی جامعه اطلاعاتی در ایالات متحده پرداخت.

اندیشکده "شورای آتلانتیک آمریکا " در گزارشی تحت عنوان " آنچه نهادهای اطلاعاتی می توانند از خدمات پستی بیاموزند " به عملکرد دستگاه های اطلاعاتی آمریکا بویژه در قبال تحولات منطقه پرداخت و نوشت: در سایه تحولات اخیر در خاورمیانه خیلی ها در واشنگتن یکبار دیگر عملکرد و توان جامعه اطلاعاتی این کشور را مورد تردید قرار داده اند.

* جامعه اطلاعاتی آمریکا باید از اشتباهات دیگر نهادها عبرت بگیرد

چنانچه جامعه اطلاعاتی آمریکا واقعا در پی درک و شناخت این تردیدها و پاسخگویی به آنها است، نباید فقط به تکرار "درس‌های آموخته " بپردازد و در عوض باید نگاهی عمیق به یک دستگاه دولتی دیگر بیندازند که عملکردش زیر سوال رفته است: خدمات پستی ایالات متحده.

جامعه اطلاعاتی چه چیزی می تواند از خدمات پستی بیاموزد؟ در نگاه اول چیز زیادی وجود ندارد. با این حال وقتی موضوع با دقت بیشتری مرور شود به نظر می رسد هر دو نهاد با یک دوراهی مشترک و آموزنده روبه رو هستند: الگوی فعالیت راهبردی هر دو به دلیل افزایش پیچیدگی های اجتماعی به آشفتگی متهم شده است که از آن تحت عنوان جهانی سازی یاد می شود که به همین سیاق تحولات خاورمیانه را برجسته تر می سازد. بی شک سرویس پستی این نکته که الگوی دیرینه اش فرتوت و از کار افتاده است را به رسمیت می شناسد - کمیسیون مقررات پستی وقتی در پاسخ به درخواستش برای افزایش هزینه های پستی جواب منفی شنید به صراحت این مساله را اعلام کرد.

* فقدان نهاد نظارتی در جامعه اطلاعاتی آمریکا

جامعه اطلاعاتی در نقطه مقابل فاقد نهادی نظارتی است که آمادگی برخوردی تا بدین حد صریح را با آن داشته باشد. به تبع آن با همین مدل سنتی خود که تقریبا دست نخورده مانده است به کارش ادامه می دهد.

بنابراین واقعا الگوی کاری سنتی جامعه اطلاعاتی چیست؟ این الگو ذاتا "کلکسیونی محرمانه " است. لازم است یادآوری شود که تاکید بر جمع آوری اطلاعات محرمانه که در ادامه برای "کنار هم قرار گرفتن و بررسی " در اختیار تحلیلگران قرار می گیرد تا به "اطلاعاتی تجمیعی " تبدیل شود که نهایتا تقدیم سیاستگذاران می شود، اساسا این اطلاعات به عنوان "خروجی " است.

خبر خوب این که هرچند جمع آوری اطلاعات در این فضای جدید حائز اهمیت و ارزش کمتری است، اما توان حفظ اطلاعات از اهمیتی ویژه برخوردار است.

بی شک این الگو در دوران پرالتهاب جنگ سرد که برایش ایجاد شد، قابل قبول و کارآمد بود. در چنین فضایی این احتمال وجود داشت که بدانیم دقیقا نگاهمان را به کجا بدوزیم (اتحاد جماهیر شوروی) و دسترسی به این اطلاعات کاملا محدود بود که همین مساله، جمع آوری اطلاعات محرمانه را ضروری ساخته بود.

به واقع از آنجا که جنگ سرد مشکلی نظارتی بود الگوی خروجی که نسخه های به روز شده ای را تولید و عرضه می کرد، به شکل مناسبی عمل می کرد.

*ناکارآمدی الگوی تجمیع اطلاعات در دنیای امروز

با این حال فضای استراتژیک پیچیده تر امروز - و آینده - چالش کاملا متفاوتی را به وجود آورده است. اکنون یک نقطه تمرکز واحد وجود ندارد چرا که تهدیدها و فرصت ها ممکن است از هر نقطه ای سربرآورد: دسترسی تا حدود زیادی نامحدود است چرا که دنیای باز و غنی از اطلاعات و محتوا به مراتب مبهم تر است چرا که روابط سیال هستند. در این فضای پویا و غیرخطی الگوی تجمیع اطلاعاتی دیگر کارایی ندارد. این خبر بدی است.

خبر خوب این که هرچند جمع آوری اطلاعات در این فضای جدید حائز اهمیت و ارزش کمتری است، اما توان حفظ اطلاعات از اهمیتی ویژه برخوردار است. جامعه اطلاعاتی در فضایی پیچیده تر، دیگر به سادگی نمی تواند با جمع آوری، تحلیل و ارسال بسته های اطلاعاتی در مورد موضوعات مشخص برای سیاستگذاران به موفقیت دست پیدا کند.

با وجود آن که می تواند با ارائه فضایی امن برای کسب اطلاعات و جستجو به سیاستگذاران پیش از انتشار زودهنگام به سطح جامعه به بهبود تصمیم سازی های سیاسی کمک کند.

,ارتباطات و رسانه ها

مساله این است - در سیستم اطلاعاتی وابسته به نتیجه که در این جا معادل خروجی است- جامعه اطلاعاتی می تواند به طور بالقوه ارزشی کم نظیر و چشمگیر داشته باشد.

بی شک، تحلیل اطلاعات جمع آوری شده - اگرچه با اهمیتی کمتر- در ایفای این نقش جدید بی ثمر نخواهد بود. مهمتر اینکه توان درگیر ساختن سیاستگذاران در گفتمانی واقعی است. به همین سیاق برای جامعه اطلاعاتی غیرممکن است که وقتی با سوال در مورد احتمالات در حوزه سیاستگذاری مواجه می شود راهی برای کنار گذاشتن بهانه همیشگی "ما سیاستگذاری نمی کنیم " پیدا کند. به عبارت ساده تر در مدل نتیجه محور تعامل با سیاستگذاران ضرورت داشت.

*لزوم حضور چند‌بعدی‌نگری در مدل نتیجه محور

الگوی نتیجه محور همچنین مستلزم چیزی بیش از تحلیل است که نیازمند چندبعدی نگری است. چندبعدی نگری به دیدن موضوع در گستره ای وسیع تر و غیرتخصصی تر متمایل است؛ با رویکردی برون گرایانه تر و مبتنی بر شبکه ای وسیع، سازگار با جمع آوری اطلاعات و جای دادن اطلاعات در دل روایت های محتمل و مهمتر از آن علاقمند و آماده برای چالش با سیاستگذاران.

به واقع، در فضای استراتژیک نامشخص توان پرسیدن سوال های مناسب از سیاستگذاران در مورد عملکردشان به مراتب ارزشمندتر از توان فراهم آوردن پاسخ های اطمینان بخش غیرواقعی باشد.

این مدل جدید سیاستگذاران را به تغییر واخواهد داشت. آنان دیگر نمی توانند عقب بنشینند، منتظر دریافت اطلاعات بمانند و وقتی امور به سمت و سوی غلطی بروند جامعه اطلاعاتی را متهم کنند. آنان باید جایی به اطلاعات در برنامه شلوغ خود اختصاص داده و به مشارکت دادن جامعه اطلاعاتی در "داد وستدی " واقعی رغبت نشان دهند.

*هزینه‌های به مراتب بیشتر از دستاوردها در جامعه اطلاعاتی

همانطور که گفته شد این امر مستلزم تبیین مدل اطلاعاتی جدیدی است. شکی وجود ندارد که بزرگان این جامعه در تلاشند تا خود را با این شرایط وفق دهند اما آیا جامعه اطلاعاتی انتخاب دیگری هم دارد؟ آیا باید به انجام کاری که همیشه انجام داده و به نتیجه ای متفاوت امید داشته باشند(تعریف انیشتین از دیوانگی)؟

جوش کربل، از هواداران اصلاح ساختار دولتی است و از کهنه کاران پنجاه ساله جامعه اطلاعاتی است. این ستون نویس امروزی یکی از نویسندگان نوشتاری غیرمحرمانه است که در شماره دسامبر 2010 نشریه "تحقیق در امور اطلاعاتی " سازمان سیا انتشار یافت.

انتخاب این روند به معنای محکوم ساختن خود به دلیل بودن - به سان سرویس پستی- یک نهاد "ارائه دهنده اطلاعاتی " که برای جهانی طراحی شده که دیگر وجود ندارد و اکنون هزینه اش به مراتب بیشتر از تمامی دستاوردهایی است که به همراه دارد.

برای دیدن این که چنین انتخابی نه فقط غیرهوشمندانه -که دیوانگی است- لازم نیست نابغه (یا حتی افسری اطلاعاتی) باشید.

جوش کربل، از هواداران اصلاح ساختار دولتی است و از کهنه کاران پنجاه ساله جامعه اطلاعاتی است. این ستون نویس امروزی یکی از نویسندگان نوشتاری غیرمحرمانه است که در شماره دسامبر 2010 نشریه "تحقیق در امور اطلاعاتی " سازمان سیا انتشار یافت.

دیدگاه های مطرح شده در این نوشتار باورهای او است و الزاما مورد تایید نهادهای دولتی آمریکا نیست.

بخش ارتباطات تبیان


منبع : tebyan.net

منبع : بخش اطلاعات عمومی آکاایران
برچسب :